بایگانیصفحه اصلیمرور

فیلم هندی و هرمز

فیلم هندی و هرمز

 

موضوع و سوژه‌ای مینیمال در داستانی بدون پلات با شخصیت‌هایی دوست‌داشتنی که تمام دنیا و زندگی‌شان به نیازهای اولیه‌ای گره خورده و به این‌ها رنگ و طبیعت فوق‌العاده جزیره هرمز را هم بیافزایید، نتیجه فیلمی ساده و ملون با نام «هندی و هرمز» ساخته عباس امینی است.

هرچند که درک برخی تصمیم‌های فیلم‌ساز خصوصا در فرم بصری و فرجام روایی برای نگارنده قابل درک نیست. فیلم بدون پلات شروع می‌شود و توسعه داستان متناسب با شخصیت‌هایش سیری بطئی دارد. اما فرم پلاستیک بصری فیلم  به‌ سبک فیلم‌سازان اروپای شرقی است. دوربینی پرتکان در دل داستانی آرام.

در حالی که پیشرفت قصه و حوادث اطراف شخصیت‌ها بگونه‌ای است که بیش از هرچیزی پلان‌هایی با مدت زمان بالا با عمق میدان می‌طلبید، برعکس با دوربینی ناشکیبا و هول مواجهیم. تکان‌های دوربین و  رخ‌نمایی سبکی که مطلقا به این داستان نمی‌خورد سبب جدی نگرفتن سازنده می‌شود. چنین قصه‌ای ابدا به تنش پلاستیکی نیاز ندارد تنها صبر و طمانینه‌ فراخور چنین آدم‌هایی و جهان پیرامونی‌شان است، مسئله‌ای که رسیدن و دریافتنش به‌راحتی بدست نمی‌اید مگر با زندگی و تحصیل تجربه و مشاهده کردن و دیدن و دیدن.

لرزش‌های دوربین به اضافه نماهای کوتاه و تقطیع‌های زیاد در فیلمی که دقیقا عکس همه این تصمیم‌ها را می‌طلبید اولین ایراد بزرگی است که به کلیت فرمال فیلم وارد است. فیلم با صحنه‌ی ازدواج هرمز و هندی آغاز می‌شود. هرمز پسری ۱۶ ساله و بیکار است و هندی دختری ۱۳ ساله و درحال تحصیل در مدرسه که با مادر خود تنها زندگی می‌کند. کشمکش‌های کودکانه این‌دو در نیمه نخست فیلم سبب برقراری ارتباط میان پرده و مخاطب می‌شود. شخصیت‌هایی ساده که به‌واسطه ایجاز در پردازش روایی و اجرایی بی‌تکلف بر دل می‌نشینند.

بزرگترین مشکل آن‌ها بیکاری هرمز است. هرمز به هر دری که می‌زند نمی‌تواند کار پیدا کند. هرچند که فیلم‌ساز نمی‌خواهد مختصات بستر را طوری ترسیم کند که ناتوانی هرمز در پیدا کردن کار از عمق کافی برخوردار شود و گویی «بیکاری»‌ای که مسئله‌ای ملی است  را او هم پیش‌فرض ذهنی مخاطب خود قرار داده و بر همین اساس شالوده شخصیت‌ها را می‌ریزد.

هندی در ادامه زندگی زناشویی‌اش به‌سرعت در وادی‌ای گام می‌گذارد که سبب دور شدن اجباری‌اش از مدرسه می‌شود. نحوه بسط روایی زمانی مختل می‌شود که فیلم‌ساز تصمیم می‌گیرد در پنج‌دقیقه پایانی، فرجامی تراژیک برای شخصیت‌های نوجوانش رقم بزند.

دقیقا جایی که با همان فرم ناهم‌خوان بصری‌اش منطبق می‌شود و در این راه زحمت خاصی هم خرج روایتش نمی‌کند و بی‌آنکه خلاقیتی درکار باشد، یکی از پایان‌های دم‌دستی و کلیشه‌ای رقم می‌خورد. «هندی و هرمز» در کل فیلمی کوچک از سینمای غیرتجاری ایران است که با کمی سعی و اهتمام بیشتر می‌توانست به اثری تاثیرگذار و به‌یادماندنی تبدیل شود.

روزنامه قانون۶ اردیبهشت ۹۷

بازدیدها: 6

حسام نصیری

نویسنده و منتقد سینمایی، پژوهشگر هنری

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

دکمه بازگشت به بالا